ნანობს თუ არა ლეგენდარული ლანჩხუთელი ფეხბურთელი თემურ ჩხაიძე თბილისის ,,დინამოში“ ვერშემდგარ კარიერას და რა ახსენდება ყველაზე კარგად?


თემურ ჩხაიძე იმ დიდებული ,,გურიას“ კაპიტანი იყო, ,,დუნია რომ გადარია“...იგი ,,გურიას“ კაპიტანი 21 წლის ასაკში გახდა და კარიერის ბოლომდე ამ სამკლაურს ღირსეულად ატარებდა. მანამდე იყო ,,საბჭოთა კავშირის“ ახალგაზრდული ნაკრების კაპიტნობა, ყველასათვის საოცნებო ,,დინამო“, იქედან ორჯერ იმედგაცრუებული წამოსვლა, ,,გურიას“ შემდეგ მძიმე წლები, სამწვრთნელო კარიერა, მაჟორიტარი დეპუტატობა...უფრო დეტალურად იხილეთ მასთან ინტერვიუში.
-როგორი ბავშვობა გქონდათ?
_უბრალოზე უბრალო ოჯახი მქონდა, კარგი მეგობრები ყავდა. სხვათა შორის, ფეხბურთის სიყვარულმაც განაპირობა, რომ ძალიან კარგად ვსწავლობდი. ანუ, მამაჩემი ნერვიულობდა, ფეხბურთს არ გადაყვესო და მეც არ ვაძლევდი ნერვიულობის საბაბს. სამწუხაროდ, ჩემს ბავშვობაში არ იყო კარგი პირობები ფეხბურთის სათამაშოდ, თუმცა იმდენად მიყვარდა ფეხბურთი, თავს არ ვზოგავდი. იმედო დუნდუამ და დანტეს ჯეჯელავამ დიდი როლი ითამაშეს ჩემს ფეხბურთელად ჩამოყალიბებაში.
_ პირველი დიდი აღიარება როდის მოვიდა?
_ პატარა ვიყავი, 11-12 წლის ალბათ, ტარდებოდა ,,ტყავის ბურთის ჩემპიონატი“, იქედან მოყოლებული დავიწყე და დავიწყე სერიოზულად თამაში. მოხდა ისე, რომ შემდეგ გადავედი თბილისის საფეხბურთო სკოლაში. ვოვა იოსელი იყო მთავარი მწვრთნელი, რომელმაც ლანჩხუთში ნახა ჩემი რამდენიმე თამაში და სწორედ მან წამიყვანა იქ. კარგი წლები იყო, თქვენ წარმოიდგინეთ, გავხდით ,,საბჭოთა კავშირის“ ჩემპიონები ჭაბუკებში, რაც ნამდვილად დიდი მიღწევა იყო. მაშინ ყველა ქვეყანას თავისი ჩემპიონატი ჰქონდა, დაახლოებით 600-მდე გუნდი იყო და პირველობა არავის დავუთმეთ. სერიოზული გუნდი გვყავდა: ვახტანგ კოპალეიშვილი, ალექსანდრე ჩივაძე, ზურაბ ნემსაძე, ჩვენი გია კილაძე, ლევან მაყაშვილი, ზურაბ გაგუა, შელია, გრიგოლაშვილი... ბევრი კიდევ უნიჭიერესი ფეხბურთელი. 1973 წელს 18 წლის ასაკში მოვხვდი ,,საბჭოთა კავშირის“ ახალგაზრდულ ნაკრებში-იგივე ,,იუნიორებში“ ვითამაშე რამდენიმე ტურნირი, შესარჩევი და უკვე ტაშკენტის სერიოზულ ტურნირზე გავხდი ამ ახალგაზრდული ნაკრების კაპიტანი, იქ ჩემპიონები გავხდით, ფინალში დავამარცხეთ გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ,,იუნიორები“. 
-თქვენს კარიერაში იყო ,,დინამო თბილისი”...
_ჯერ კიდევ სკოლის მოსწავლე ვიყავი, როდესაც ,,დინამოს“ დუბლშემადგენლობაში ვთამაშობდი, მითამაშია მოსამზადებელი თამაშებიც მთავარ გუნდთან ერთად. მაგ დროს მთავარი მწვრთნელი იყო გავრილ კაჩალინი, დღემდე ემოცია მიპყრობს, როცა მახსენდება, რომ მოვიდა და მადლობა გადამიხადა. რამდენიმე ღამე არ მეძინა, სულ ამაზე ვფიქრობდი. მერე მოხდა ისე, რომ მივიღე ტრავმა, ვერა და ვერ მოვირჩინე ბოლომდე. ამას დაემთხვა ისიც, რომ გუნდში მოვიდა მიხეილ იაკუშინი, ძალიან მძიმე ხასიათის კაცი და ,,დინამოდან“ გამომიშვეს. ფიზიკურ და ფსიქოლოგიურ ტრავმებს კარგა ხანს ვერ მოვერიე, კარიერის დასრულებაზე ვფიქრობდი 19 წლის ასაკში, ძალიან ჩავიკეტე. მინდა ახალგაზრდებს მივმართო, რომ ჩემსავით ნუ მოიქცევიან, იბრძოლონ და გაუძლონ გამოწვევებს, ხელის ჩაქნევა გამოსავალი არასდროს არ არის. რაღაც პერიოდის შემდეგ, წამოვედი ლანჩხუთში, სადაც ბუმბერაზ ფეხბურთელებთან ერთად მომიწია თამაში, ტრავმაც სრულად მოვირჩინე. მოხდა ისე, რომ გია(ჯიმი)იმნაძეს მივაკითხე თბილისში ,,დინამოს“ ბაზაზე, იაკუშინი უკვე წასული იყო და დანიშნული იყო ნოდარ ახალკაცი, რომელმაც დამინახა, დამიძახა და მთხოვა, უფრო სწორად მომთხოვა ,,დინამოში“ დაბრუნება. მეც სიხარულით დავფრინავდი, დავიწყე გუნდთან ერთად ვარჯიში, ვიყავი საუკეთესო ფორმაში, ისაა ჩემპიონატი უნდა გახურდეს, რომ დამიძახა ახლკაცმა და მითხრა:,,რა ვქნა, ,,გურიაში“ უნდა ითამაშოო“... ყველაფერი გასაგები იყო უკვე, სად წყდებოდა ფეხბურთელების ბედი. კიდევ ერთხელ გადამასხეს ცივი წყალი, მაგრამ მადლობა ღმერთს, რომ მომეცა საშუალება ,,გურიასთან“ ერთად სიტყვა მეთქვა.
_,,გურიაში“ ადაპტაცია გაგიჭირდათ? როგორი სიტუაცია დაგხვდათ?
_უდიდესი მწვრთნელების ხელში გავიარე, უდიდეს ფეხბურთელებთან ერთად ვითამაშე. თითოეული დღე იყო დღესასწაული, 1976 წლის სეზონს ბოლოს გია თავაძე წავიდა ,,დინამო თბილისში“, კაპიტნის სამკლაური გადმომცეს და კარიერის ბოლომდე არ მომიხსნია. მაშინ 21 წლის ვიყავი, 32 წლის ასაკში დავასრულე კარიერა. რაც იმ წლებში ლანჩხუთის სტადიონზე და საერთოდ ფეხბურტის ირგვლივ ხდებოდა, ეს იყო სიგიჟე, ხალხი ფეხბურთით ცხოვრობდა. როცა თამაშს წავაგებდით, გარეთ არ გამოვდიოდით, იმდენად გვრცხვენოდა გულშემატკივარის. 
-,,გურიას“ უმაღლეს ლიგაში გადასვლა დღემდე ითვლება საფეხბურთო სამყაროს ერთ-ერთ უდიდეს და ამავდროულად წარმოუდგენელ მოვლენად. როგორ მოხდა ეს ყველაფერი?
_ლეგენდარული ბეგი სიხარულიძის, ევგრაფიშევარდნაძის, იმედო დუნდუას, მთელი ლანჩხუთის დამსახურებით. საქმე იმაშია, რომ უმაღლესში გადასვლის შანსი სეზონის მიწურულს გაგვიჩნდა. ახლა რომ ამბობს ზოგიერთი, მილიონერები იყვნენო. ,,ზაპოროჟიასთან“ მატჩის წინ სასტუმროს და კვების ფული არ გვქონდა, 1000 მანეთი ჩემი იქაური მეგობრისგან ვისესხე, რომ მშივრები არ ვყოფილიყავით. რაც შეეხება კონკრეტულად ,,ლოკომოტივთან“ გადამწყვეტ მატჩს, შეგვიქმნეს ყველა ცუდი პირობა იმისთვის, რომ ეს მატჩი ვერ მოგვეგო. ,,გურიაზე“ თამაშიც კი აკვიგრძალეს, ავირჩიეთ ბათუმი. მთელი ლანჩხუთი ჩამოვიდა, მთელი საქართველო, რაღაც სასწაული ხდებოდა. თამაშის დღეს იყო სასწაული წვიმა, გამორიცხული იყო, იქ ტაქტიკური ან ტექნიკური თამაშით ფონს გასვლა, გოლის გატანა. ალალად გეუბნებით, ეს არ იყო საფეხბურთო მატჩი, ეს იყო ბრძოლა, ომი და მზად ვიყავით თავი შეგვეწირა. ვიომეთ და მოვიგეთ, სტანდარტის იმედად ვიყავით, დიდება უფალს, რომ ერთ-ერთი ასეთი სტანდარტი ფრიდონაშვილის საგოლე თავურით დაგვირგვინდა.ძნელია იმ განცდების გადმოცემა, ახლაც მიჭირს საუბარი. მოგებული მატჩის შემდეგ უბრალოდ სასწაული ხდებოდა, ლანჩხუთამდე ისე ჩამოვედით, რომ მოსახლეობა ჩირაღდნებით გვინათებდა გზას. 
_ როგორი იყო მაგ პერიოდში ფეხბურთელის ანაზღაურება?
_ პირდაპირ გეტყვით, მშიერი არ მოკვდებოდი. გაფორმებდნენ სხვადსხვა ობიექტებზე და ხელფასთან ერთად, როგორღაც თავი გაგქონდა, მაგრამ ხალხის მხრიდან იმხელა პატივისცემას ვგრძნობდით და მხარდაჭერას, რომ ენით აღუწერელს. ყველას კარი ღია იყო ჩვენთვის.
_ რა შეგრძნება გქონდათ, როდესაც გოლი გაგქონდათ?
_ ვერაფერს შეადარებ ამ გრძნობას, მაგრამ ასისტენტობაც უდიდეს სიამოვნებას მანიჭებდა. მახსოვს, გია მეგრელაძემ ,,გურიაზე“ ერთ-ერთ გუნდს ხუთი გოლი გაუტანა და საუკეთესო მოთამაშედ მე დამასახელეს, ხუთივე ასისტი მე გავაკეთე. ძალიან დიდ სიამოვნებას მანიჭებდა გოლის გატანის პროცესში მონაწილეობა.
_ აჩი არველაძემ ერთ-ერთ გადაცემაში გაიხსენა ლეგენდარულ შალვა კაკაბაძესთან დაკავშირებული სახალისო ისტორია, თუმცა ფეხბურთელი არ დაუსახელებია, იქნებ თქვენ გვითხრათ?
_ (იცინის) კი, თავად მომიყვა ეგ. ერთი პერიოდი, ოფიციალური ვალდებულება ჰქონდა კლუბებს, რომ 18 წლის ან ნაკლები ასაკის სამი ფეხბურთელი ჰყოლოდა განაცხადში და თან ეთამაშებინა. შალვა კაკაბაძემაც გადაწყვიტა ერთ-ერთი მათგანი ყოფილიყო შემდგომში ლეგენდარული ოთარ კორღალიძე. ერთი სიტყვით, თან ჰყვებოდა ოთარს, ამ პატარა ბიჭს. როდესაც ოთარი დაოჯახდა და ქორწილი გადაიხადა ,,ბერიკონში“, კი დაავიწყდა შალვას დაპატიჟება. მერე ძალიან შერცხვა, დაურეკა და მოუბოდიშა, ცხონებულმა კაკაბაძემ ეგრევე მიახალა: ,,შე შობელძაღლო 17-18 წლის ბიჭს ,,გურიას“ ძირითად თერთმეტეულში გახვედრებდი და შენ ხუთას კაცში როგორ ვერ მომახვედრეო“...
_ საფეხბურთო კარიერის შემდეგ გქონდათ სამწვრთნელო კარიერაც, მოგვიყევით...
_ 90-იანი წლების საქართველო, ხალხის მდგომარება, სპორტული სიტუაცია, ეს იყო კოშმარი. თორნიკე, უბრალოდ წარმოიდგინე, კამაზით რომ მიაკითხავ ექიმს, გადაგირჩინოს სიცხისგან გათანგული ფეხბურთელები, არ გაქვს ხელფასი, ბიჭებიც ენთუზიაზმზე არიან, ნახევრად მშივრები, რა სამწვრთნელო კარიერა და რა სპორტი, მიდიოდა ბრძოლა გადარჩენისთვის. ამის შემდეგ იყო რამდენიმე გუნდი, რომლის მთავარი მწვრთნელიც ვიყავი თბილისის ,,მერანი“, ,,ლოკომოტივი“, ,,გაგრა“...ვიყავი სხვადასხვა სპორტული აქტივობებით დაკავებული.
_ 2012 წელს თქვენ გახდით პარლამენტარი, ლანჩხუთის მაჟორიტარული ოლქიდან. რატომ გადაწყვიტეთ პოლიტიკაში წასვლა?
_ სულ მინდოდა ამის შესახებ სცოდნოდა ლანჩხუთელებს. ბევრი ჭორი გავიგე ამის შესახებ, თურმე ვგეგმავდით ამას, ჩაფიქრებული გვქონდა და ა.შ. სინამდვილეში როგორ იყო: 2011 წელს ,,გურიას“ უმაღლეს ლიგაში აღზევებიდან 25 წელი გავიდა და ვეტერანები შევიკრიბეთ, აღვნიშნეთ. იქ, წამოვიდა იდეა, რომ დაგვეფიქსირებინა ჩვენი პოზიცია და მოგვეთხოვა ბიძინა ივანიშვილისთვის მოქალაქეობის აღდგენა, მეორე დღეს კიდევ გადავამოწმეთ, ვინმეს ამ განცხადების გამო უხერხულობა ხომ არ ექმნებოდა. ეს იყო და ეს, არც პოლიტიკური აქტივობა გამომიჩენია თავიდან და არაფერი. ამ განცხადებაზე ხელისმოწერიდან ცოტა ხანში დამეწყო პრობლემები ყველა სამსახურში, შევატყვე ერიდებოდნენ ჩემთან საქმის დაჭერას. ლანჩხუთში ტარდებოდა ამხანაგური მატჩი, მეგობარმა მთხოვა წამოვსულიყავით და დავსწრებოდით, ასეც მოვიქეცით. როგორც შემდგომში აღმოჩნდა, რამდენიმე კაცი ,,ქართული ოცნებიდან“ აკვირდებოდა, თუ როგორ შემხვდებოდა ხალხი, რა ავტორიტეტით ვსარგებლობდი და ა.შ. ამის მერე მოხდა ისე, რომ ჩემი კანდიდატურა დააყენეს, არავითარი ჩუმი გარიგებები, თხოვნები, ხალხის ჩარევა ჩემი მხრიდან არ ყოფილა. კიდევ ერთხელ ვუხდი ლანჩხუთს მადლობას იმ უდიდესი ნდობისთვის, რაც გამომიცხადა და რასაკვირველია ბოდიშს, თუ მათი იმედები ვერ გავამართლე. ღმერთმა იცოდეს, მინდოდა ყველაფერი უკეთესად გამეკეთებინა, თუმცა არავის დავმალულვარ და ტელეფონი არ გამითიშია.
_ბატონო თემურ, დღეს ,,გურია“ არცთუ სახარბიელო მდგომარეობაშია, გამოსავალს რაში ხედავთ, როგორ უნდა დაბრუნდეს ლანჩხუთში ფეხბურთი?
_ ჩემი პირადი ტრაგედიაა ,,გურიას“ მესამე ლიგაში ყოფნა, ახსნას არ დავიწყებ, თუ რატომ და რისთვისაა ამ დღეში, ფაქტია ახლა გამოსავალია მოსაძებნი. ძალიან კარგია, ბავშვთა საფეხბურთო აკადემია რომ გვექნება ლანჩხუთში, ეს მოგვცემს საშუალებას, ნიჭიერი თაობა არ დაგვეკარგოს, ადგილზე შევქმნათ მათგან დიდი ფეხბურთელები. რაც შეეხება ,,გურიას“ და დღევანდელობას, გამოსავალი კარგ და ფულიან ინვესტორშია, რაც არ უნდა მაღალ ღირებულებებზე ვისაუბროთ, შენც კარგად იცი, რომ დღეს სპორტში მთავარი ფულია. მჯერა, ყველაფერი გამოსწორდება და ლანჩხუთელი გულშემატკივარი კვლავაც გაიხარებს. მინდა ის დრო დაბრუნდეს, 25 000 კაციან სტადიონს რომ ავსებდა ეს პატარა რაიონი.
თორნიკე ჯიჯიეშვილი

 

temuri

დემოკრატი ვირუსი

aaa
უცნაურია, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ თითქმის ყველა ქვეყანამ საზღვრები ჩაკეტა, ასე მგონია მსოფლიო გაერთიანდა. ისეთი გრძნობა დამეუფლა, რომ ამ გაჭირვებამ, საშინელმა ვირუსმა ერთად დააყენა მსოფლიოს ხალხები. ის არ არჩევს მდიდარს, ღარიბს, მინისტრს, პრეზიდენტს თუ გლეხს,დემოკრატი ვირუსია. მიუხედავად იმისა, რომ ყველა ქვეყანას თავისი პრობლემა აქვს სხვისი დახმარების სურვილი გაჩნდა. იმ სახელმწიფოს მიმართ, სადაც უფრო მეტი ადამიანი დაინფიცირდა და დაიღუპა მტერი სახელმწიფოებიც კი თანაგრძნობას გამოხატავენ. როგორ ვთქვა ზოგი ჭირი მარგებალიაო, მაგრამ ასე გამოდის. თურმე, თუ კეთილი ნება იქნება, მსოფლიო მშვიდობიან პერიოდშიც შეძლებს ურთიერთშორის მსგავს კეთილ დამოკიდებულებას, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, რომ ვირუსის დამარცხების შემდეგ კვლავ გაგრძელდება: მცოცავი ოკუპაცია, ომი სირიაში, ტერორიზმი და ა. შ. იმედი ღმრთისა არ მოგიშალოთ ღმერთმა!
ამირან ქანთარია
მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი

მოვუწოდებ ლანჩხუთელებს გაწევრიანდნენ ახლახან შექმნილ ჯგუფში -,,ყველაფერი კორონა ვირუსის შესახებ“~ და მიიღონ საჭირო კონსულტაციები

 

ინტერვიუ იტალიაში სტუმრად წასულ და ახლა, ფაქტიურად, იქ ჩარჩენილ ლანჩხუთელ ნინა ბარამიძესთან. როგორია ნინას ჯანმრთელობის მდგომარეობა და რა ხდება რეალურად იტალიაში?
_ნინა, თითქმის ერთი თვეა, რაც იტალიაში წახვედი, თუ წარმოიდგენდი მაშინ, რომ კორონავირუსის გამო ასეთი მდგომარეობა შეიქმნებოდა?
_ ნამდვილად არ იყო პანდემიის ნიშანწყალი იმ პერიოდში, წინააღმდეგ შემთხვევაში არ წავიდოდი სტუმრად იტალიაში. მოვლენები ძალიან სწრაფად განვითარდა, სამწუხაროდ უარესობისკენ.
_ იტალიაში კონკრეტულად რომელ ქალაქში იმყოფები?
_ ნეაპოლში, ეს არის ისტორიული ქალაქი სამხრეთ იტალიაში, კამპანიის რეგიონში.
_ რა მდგომარეობაა ნეაპოლის ქუჩებში? _ როგორც ვიცი, სამხრეთ იტალიაში შედარებით უკეთესი მდგომარეობაა (თუ ამას უკეთესი ჰქვია), ქვეყნის სხვა რეგიონებთან შედარებით.
_ კი, სამხრეთ იტალიაში შედარებით ცოტა შემთხვევაა, მაგრამ მთელი ქვეყანა კარანტინში ან თვითიზოლაციაშია მოქცეული და შესაბამისად, ნეაპოლიც. ქუჩები ცარიელია, მხოლოდ სუპერმარკეტები და აფთიაქები მუშაობენ, ისინიც სპეც-წესებით, ანუ ბევრი ადამიანი ერთად ვერ შევა. თუ აუცილებლობა არ არის, სახლიდან არც გავდივარ. სავალდებულოა პირბადე და რეზინის ხელთათმანები.
_ საქართველოს მთავრობამ რამდენიმე სპეც-რეისი შეასრულა იტალიიდან საქართველოსკენ, ბევრი ადამიანი წამოვიდა. შენ დროებით მანდ რჩები თუ წამოსვლა გინდა?
_ ძალიან მინდა წამოსვლა, ახლახანს დავრეკე საქართველოს საკონსულოში და მათი პასუხი შემდეგი იყო: ,,ამჟამად, სპეც-რეისები არ გვაქვს, შეგვიძლია გირჩიოთ რომი-კიევი და იქედან გადაფრინდეთ საქართველოში“. ასევე მირჩიეს, რომ თვალი ვადევნო მათ ვებგვერდს და სიახლეს დაველოდო. ჯერჯერობით, დიდ გაურკვევლობაში ვარ...
ვისარგებლებ შემთხვევით და მოვუწოდებ ლანჩხუთელებს გაწევრიანდნენ ახლახან შექმნილ ჯგუფში _ ,,ყველაფერი კორონა ვირუსის შესახებ“ და მიიღონ საჭირო კონსულტაციები.
_ როგორია შენი ჯანმრთელობის მდგომარეობა?
_ თავს კარგად ვგრძნობ, ვიცავ ყველა იმ წესს, რასაც მედიკოსები გვირჩევენ.
თორნიკე ჯიჯიეშვილი
პ.ს. ნინა ბარამიძის თქმით, მან მიიღო გადაწყვეტილება, ამ ეტაპზე დარჩეს იტალიაში, როგორც ის ამბობს, ახლა მთავარია საქართველოს მოსახლეობის უსაფრთხოება და ნაკლები რისკები.

nina jpj

 

 

 

ისეთს ნურაფერს გავაკეთებთ,რომ შემდეგ ერთმანეთისთვის სახეში შეხედვა შეგვრცხვეს,


მართალია დიდი ომიანობის წლები არ მახსოვს, მაგრამ სხვების მონაყოლიდან ვიცი, ყველას გაუჭირდა, რადგან მარჩენალი წავიდა, შინ მხოლოდ ქალები, ბავშვები და მოხუცები დარჩნენ, ამიტომ ერთმანეთს გვერდში დაუდგნენ, როგორც შეეძლოთ ეხმარებოდნენ,ლუკმას უნაწილებდნენ. თუ მეზობელი დაინახავდა მეზობელს სტუმარი ესტუმრა,მას კი არაფერი ჰქონდა რომ გამასპინძლებოდა, რამეს მაინც გადაუტანდა, ისე რომ არავის დაენახა და უხერხულობა არ ეგრძნო, ალბათ ამიტომაც გადაიტანეს ეს დიდი გასაჭირი და გადარჩნენ. სამაგიეროდ 90-იანი წლები მახსოვს კარგად, შუქი არ იყო, არც ნავთი ,,ლამპა“ რომ აგენთო, სანთელი ხომ ძვირი სიამოვნება იყო, რამდენიმე გრამი პური გვერგებოდა დღეში უფროსები სადმე დიდ ქალაქში მიდიოდნენ პურის საყიდლად,მხოლოდ შავი პური და ისიც შეზღუდული რაოდენობით,მჭადი და უშაქრო მურაბაც გვიჭამია, თუ იმას მურაბა ეწოდებოდა, ლობიო, ხაპი და ხაპერაც მოეპოვებოდა ვინც სოფელში ცხოვრობდა. ტყვიები არ მოგვხვედრია, მაგრამ კაცმა არ იცოდა ვინ საიდან დაგვესხმებოდა თავზე, არც ტელევიზიით გვეუბნებოდნენ ყოველდღე რამდენი ადამიანი იღუპებოდა, შუქი არ იყო და იმიტომ, მაგრამ ესეც გადავიტანეთ, აქედანაც გამოვედით, ახლა ყველაფერი გვაქვს იმასთან შედარებით, მაგრამ არ გვაქვს მთავარი,სითბო,სიყვარული, პატივისცემა, ერთმანეთის დანახვა და გატანა.გულზე ხელი დაიდეთ და თქვით ,თუნდაც ამ მოკლე დროში რამდენ მეზობელს ან ახლობელს დაეხმარეთ ან მისი ამბავი სიტყვით მაინც იკითხეთ,მატერიალურს არ ვგულისხმობ, ფული არაა მთავარი,იქნებ თავადაც არ გქონდათ,ზოგჯერ სულ უმნიშვნელოსაც დიდი ფასი აქვს. ახლაც უდიდესი პრობლემის წინაშე აღმოვჩნდით, მარტო ჩვენ კი არა უდიდეს და უმდიდრეს ქვეყნებსაც უჭირთ,დიდი რისკის ფასად,მაგრამ აქედანაც გამოვალთ, ამასაც დავძლევთ,ესეც გაივლის, ჰოდა ყველა დავფიქრდეთ იმაზე, რომ აქედან ერთად უნდა გამოვიდეთ, ერთად უნდა გადავრჩეთ, მხოლოდ საკუთარ თავზე ფიქრი ადამიანობა არ არის, ჩვენ კი ადამიანებად გავჩნდით,სიხარბე ნუ წაგვძლევს, არამი ლუკმა არავის შეერგება, ისეთს ნურაფერს გავაკეთებთ,რომ შემდეგ ერთმანეთისთვის სახეში შეხედვა შეგვრცხვეს, ბოლომდე ადამიანებად დავრჩეთ, მშვიდობა მოგვცეს ღმერთმა.
მარინა ჩხაიძე

როგორ გაბედა ჯანი ქინქლაძემ 1986 წელს დაეტოვებინა პარტიის მანდატი, რატომ წავიდა ეროვნულ მოძრაობაში და რა მოხდა შემდეგ?


ლანჩხუთელები კარგად იცნობენ ჯანი ქინქლაძეს, რომელიც გარდა ფეხბურთისადმი დიდი სიყვარულისა, პოლიტიკურ ბატალიებშიც ხშირად იყო ჩართული. მისი სახელი ბოლო პერიოდში ,,ქართული ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლას უკავშირდება, მას ,,ქუჩის პოლიტიკოსიც“ შეიძლება ვუწოდოთ, უამრავი საპროტესტო აქციის მონაწილე, კარვებში ნაცხოვრები კაცი (იმ კარვებში სადაც თავის მეგობრებთან ერთად თვეების მანძილზე იმყოფებოდა), წლებია უმუშევარია, მისი თვითმიზანი არც არასდროს ყოფილა სამსახურისთვის ბრძოლა. როგორ ცხოვრობს, რა გზა გამოიარა დღემდე, მისი აზრით შეიცვალა თუ არა ქვეყნის მდგომარეობა უკეთესობისკენ ,,ქართული ოცნების“ მოსვლის შემდეგ, ამ კითხვებზე პასუხს ინტერვიუში იხილავთ.
-ბატონო ჯანი, როდიდან იწყება თქვენი პოლიტიკური ცხოვრება?
ჯერ კიდევ 1978 წელს, როდესაც ქართულ ენას საფრთხე შეექმნა, სტუდენტების გვერდით დავდექი, მაშინ ბათუმში ვცხოვრობდი. სიმართლე გითხრათ, მას შემდეგ მუდმივად მქონდა სისტემის წინააღმდეგ პროტესტი. რაც შეეხება უშუალო ნაბიჯებს, 1986 წელს, მაშინ როდესაც კომუნისტური პარტიის წევრი ვიყავი და როდესაც თითზე ჩამოსათვლელი ადამიანი თუ გაიფიქრებდა, რომ ის წყობა ოდესმე ჩამოიშლებოდა, გავბედე და პარტიის მანდატი ჩავაბარე აჭარის საოლქო კომიტეტში. მაშინ განყოფილების გამგე იყო თემურ ფირცხალაიშვილი, წარმოშობით ნიგოითელი კაცი, რომელმაც მითხრა, რომ მაძლევდა ორკვირიან პერიოდს, რათა დავფიქრებულიყავი რას ვაკეთებდი. მე მას ვუთხარი: ,,უკვე ოთხი თვეა ვფიქრობ ამ საკითხზე და კიდევ ორი კვირა ფიქრს არ ვაპირებ“. მან კვლავ გამიმეორა, რომ ორ კვირას დამელოდებოდა. როგორც თქვენ არ მისულხართ ორი კვირის შემდეგ, ისე _ მეც. ამ პერიოდში, სამწუხაროდ გარდამეცვალა მეუღლე და გადავედი თბილისში საცხოვრებლად, სადაც გავიცანი ერთი ქალბატონი, რომელიც უკვე იყო ჩართული ეროვნულ მოძრაობაში და გარკვეული ხნის შემდეგ მოხდა ჩვენი შეუღლება.
_ ანუ, მაგ პერიოდიდან უკვე თქვენც ჩაერთეთ ეროვნულ მოძრაობაში?
_დიახ, სხვათა შორის საკმაოდ ახლო ნაცნობობა მაკავშირებდა ბატონ მერაბ კოსტავასთან, მის ოჯახშიც ხშირად ვარ ნამყოფი. ჩემი შეხედულებით მერაბ კოსტავა თავისი ბუნებით, სისპეტაკით, უბრალოებით პატარა ბავშვივით იყო და ამავდროულად ბუმბერაზი კაცი იყო. როდესაც მე შევუერთდი ამ საზოგადოებას, ეს ის პერიოდია, როდესაც იატაკქვეშეთიდან ახალი გამოსულები იყვნენ, ხოლო 1988 წლის ოქტომბრიდან წავიდა სერიოზული მოძრაობა, გვემატებოდა ხალხი. მუდამ თავშეყრის, მანიფესტაციების ეპიცენტრში გახლდით მეც. რაც შეეხება 1989 წლის 9 აპრილს, ეს იყო უდიდესი ტრაგედია, მაგრამ ვთვლი, რომ ეს იყო ერთ-ერთი მთავარი საწყისი უზარმაზარი საბჭოთა კავშირის დაშლისა, ასე რომ, უკვალოდ ნამდვილად არ ჩაუვლია. კონკრეტულად ჩემს თანამონაწილეობას რაც შეეხება, 9 აპრილთან დაკავშირებით, როდესაც ეპიცენტრში მივედი, ძირითადი მოვლენები უკვე განვითარებული და დამთავრებული იყო. ჩემი დაბადების დღე არის 7 აპრილს, სტუმრები ჩამომივიდა როგორც აჭარიდან, გურიიდან, ასევე სხვა რეგიონებიდან, მიუხედავად იმისა, რომ არავის ექეიფებოდა, ყურადღება ხომ უნდა მიმექცია ამ ხალხისთვის. 9 აპრილს ზოგს ვაცილებდი, სხვადასხვა საკითხებითაც ვიყავი დაკავებული დ ისე მოხდა, რომ როდიონოვის სისხლიანი ანგარიშსწორების დროს მთავარ გამზირზე არ ვიმყოფებოდი, ასე მოხდა, უფალმა ასე ინება. გია ფირცხალაიშვილი ტანკს დაუწვა, ახალგაზრდები შეეწირნენ თავისუფლებისთვის ბრძოლას და მაინცდამაინც იმ რამდენიმე საათს არ ვიყავი ჩემს მეგობრებთან ერთად, სამწუხაროდ.
_ამის შემდეგ როგორ განვითარდა მოვლენები თქვენს ცხოვრებაში?
_ მოგეხსენებათ, 1992 წელს მოხდა სახელმწიფო გადატრიალება, სამწუხაროდ ქართველი კაცის ხასიათში არის როგორც დიდი მამულიშვილური ბუნება, ასევე მოღალატეობრივიც. გარკვეული პერიოდის შემდეგ დავიწყე მუშაობა და ვიყავი კოოპერატივის თავმჯდომარე, დირექტორის მოადგილე, ხოლო 2003 წლიდან 2011 წლის ჩათვლით ვმუშობდი ფირმა ,,განთიადში“, რომელმაც შემდეგ სახელწოდება შეიცვალა და ,,ბეკო“ გახდა. 2009 წელს ჩემს მეგობრებთან და თანამებრძოლებთან ერთად, 104 დღე გავატარე კარავში. იქ იყო გია ფირცხალაიშვილი, დავით ჩხაიძე, ჩემი დისშვილი და სხვები. სხვათა შორის, ამ 104 დღის მანძილზე პოლიციელი იქ არ მინახავს, გადაცმულები ალბათ კი იყვნენ, არ ვიცი. ამავე წლის 13 აგვისტოს აგვყარეს რუსთაველის პროსპექტიდან, როგორც ჩანს ძალიან შევაწუხეთ. დავიშალეთ, მე გავაგრძელე მუშაობა ფირმაში. 2011 წელს, გია ფირცხალაიშვილი მირეკავს და მეუბნება, ბიძინა ივანიშვილმა გააკეთა პოლიტიკაში მოსვლასთან დაკავშირებით განცხადება და მივდივართ ლანჩხუთში, ქვეყნის საქმე ასე მოითხოვსო. ერთი წუთიც არ მიფიქრია, ეს ხდება 2011 წლის ოქტომბერში, დავწერე სამსახურიდან წასვლის შესახებ განცხადება, რომელიც დააკმაყოფილეს მხოლოდ ორი თვის შემდეგ, ვინაიდან შესისისხლხორცებული ვიყავი იმ სამსახურს, ეგრევე ვერ გამიშვეს. იმავე წლის 20 დეკემბერს უკვე ჩამოვედით ლანჩხუთში და მას შემდეგ აქეთ ვარ.
_ როგორც ვიცი, ,,ქართული ოცნების“ გამარჯვების შემდეგ, უკვე ლანჩხუთშიც დადგით მერიის შენობის წინ კარვები, რა მოთხოვნები გქონდათ?
_ დიახ, სწორედ ასე იყო. ჩვენი მოთხოვნა იყო, გადამდაგრიყო პრეზიდენტი სააკაშვილი და ასევე ვითხოვდით, ლანჩხუთის ადგილობრივ ხელისუფლებას დაეწერათ განცხადება სამსახურიდან წასვლის თაობაზე. ,,კარვების პროტესტი“ გაგრძელდა ზუსტად 158 დღე, როგორი დღეები იყო, ამაზე საუბარი შორს წაგვიყვანს. აქაც მთავარი ინიციატორები სხვებთან ერთად გახლდათ გია ფირცხალაიშვილი, დავით ჩხაიძე და თქვენი მონა მორჩილი. მიუხედავად იმისა, რომ მთავარი მოთხოვნა _ გადამდგარიყო პრეზიდენტი სააკაშვილი, არ იყო შესრულებული, 3 მაისს შევწყვიტეთ პროტესტი, ვინაიდან 5 მაისს ლელოზე ჩამოდიოდა ბიძინა ივანიშვილი და არ გვინდოდა რაიმე დაძაბულობას ჰქონოდა ადგილი.
-ბატონო ჯანი, როგორ ფიქრობთ ამდენი ბრძოლა დაგიფასდათ? გაამართლა ,,ქართულმა ოცნებამ“?
_ ვფიქრობ, ის უნდა მომხდარიყო მაშინ, რაც მოხდა. მაგრამ, დღევანდელ სიტუაციას რაც შეეხება, ვფიქრობ ვერ გაამართლა, ამის ბევრი მიზეზი არსებობს. ე.წ კოჰაბიტაცია, დასავლეთის მუდმივი ჩარევა ჩვენი ქვეყნის საქმეებში და არის კვალიფიციური კადრების პრობლემაც. აი, გეკითხებით, მე რა უნდა ვთქვა, ოჯახის ათი წევრიდან, მხოლოდ მე ვარ საქართველოში. როგორი კაცი ვიქნები ამის შემდეგ, ვთქვა რომ გაამართლა. წავიდნენ იმიტომ, რომ ლუკმაპური იშოვონ სხვა ქვეყანაში. ზოგადად, როცა ხელისუფლება იცვლება, მოყავს თავისი ხალხი და ცვლის სისტემას, აქ ყველაფერი სხვანაირად მოხდა. აქ არ არის საუბარი იმაზე, რატომ არ დამასაქმეს და ა.შ. ამისთვის დიდად არც მომიკლავს თავი. ელემენტარულ ყურადღებაზეა საუბარი, დაფასებაზე, პატივისცემაზე, ძალიან ნაწყენი ვარ ამ კუთხით, ამას არც ვმალავ. თუ ნება არის, ყველაფერი შეიძლება, მაგრამ ასე აწყობდათ. ყველა ვიცი, რა სულით ცხოვრობდა, რას აკეთებდა ადრე, მაგრამ რას იზამ.
_ვიცი, რომ ფეხბურთის ძალიან დიდი გულშემატკივარი ბრძანდებით, განსაკუთრებით ,,გურიას“. თქვენი აზრით ,,გურიას“ დღევანდელი მდგომარეობიდან გამოსვლა შეუძლია და კვლავ მაღალი მიზნებისთვის ბრძოლა?
_ გულშემატკივრობას რაც შეეხებ, უკვე 67-ე სეზონია სტადიონზე დავდივარ. გლობალური პრობლემა არის ტოტალიზატორი, რაც ალბათ ჩვენს შემთხვევაშიც იჩენს თავს. მაინც, მთავარ პრობლემად მიმაჩნია ფეხბურთში იმ ადამიანების ჩართულობა, რომლებმაც ისე იციან ეს სფერო, როგორც მე ჩინური. შეურაცხყოფას არავის ვაყენებ, მაგრამ უნდა გაიგოს ყველამ, რომ ფეხბურთი არის სპეციფიკური სფერო, რომლის ცოდნაც აუცილებელია, პური მეპურემ უნდა გამოაცხოს. ბოლო წლების განმავლობაში ,,გურიაში“ შეიცვალა 24 მწვრთნელი, მგონი ეს ყველაფერზე მეტყველებს. ფინანსებიც აუცილებელია, ამას დიდი სიბრძნე არ სჭირდება, მაგრამ არა ისე, თითქოს მოდის ინვესტორი, მერე რაღაც აბრკოლებს, ვერც ის გადაწყვიტა, ვერც ეს. მოკლედ დიდი აბრაკადაბრაა ამ წუთას ,,გურიას“ ირგვლივ, იმედი მაქვს ყველაფერი გამოსწორდება.
თორნიკე ჯიჯიეშვილი

მოიწონეთ სტატია