ისეთი საქართველო მინდა, სადაც არავინაა, ვისაც ცა ქუდად არ მიაჩნდეს და დედამიწა ქალამნად!


ჩემი უმცროსი შვილი რეზი, როცა პატარა იყო ხშირად იყენებდა სიტყვებს _ ვითომ-ვითომ. მაგალითად, ვითომ-ვითომ თოვლის ბაბუა ვარ, ვითომ დიდი კაცი ვარ; ვითომ-ვითომ ჩიტი-ჩიორა ვარ და დავფრინავ და ასე შემდეგ, მრავალი ვითონ.
ესე იგი, ბავშვი ოცნებობს.
ოცნება ადამიანის თანდაყოლილი თვისებაა, რომელსაც იგი ენის ამოდგმისთანავე ამჟღავნებს და სიცოცხლის ბოლო დღემდე ატარებს.
ოცნება ადამიანს ცხოვრებას ულამაზებს, მის სულს კვებავს.
სამწუხაროა, როცა სიტყვა ვითომ - იმ კონტექსტში იხმარება, რომელიც ოცნებას გამორიცხავს და პირდაპირი მნიშვნელობით გამოხატავს აზრს.
სად წავიდა ხალისი, სილაღე? რატომ გახდა იგი მოჩვენებითი? რატომ ვართ ვითომ ლაღი და ხალისიანი?
რატომ დამძიმდა საუკუნე? უფრო სწორად - რატომ გადმოგვყვა წინა საუკუნის სიმძიმე ამ საუკუნეში?


ვრცლად: ისეთი საქართველო მინდა, სადაც არავინაა, ვისაც ცა ქუდად არ მიაჩნდეს...

მოიწონეთ სტატია