რას ფიქრობდნენ ჩვენი წინაპრები მეცხრამეტე საუკუნეში და რას ვფიქრობთ ჩვენ ოცდამეერთე საუკუნეში

რაც უფრო წინ მიდის დრო, მეტი ცივილიზაცია ისადგურებს გარშემო, ბუნებრივიაჩნდება  სურვილი იმისა, გავიგოთ როგორი იყო წარსული, ანუ როგორც ამბობენ, საიდან მოვდივართ. მოდი შეძლებისდაგვარად შევძლოთ შედარება, რასფიქრობდნენ ჩვენი წინაპრები მეცხრამეტე საუკუნეში და რას ვფიქრობთ ჩვენ დღეს, ოცდამეერთე საუკუნეში. ამისგაგებაში ყველაზე მეტად ილია ჭავჭავაძის ,,საქართველოს მატიანედაგვეხმარება.

,,თუ მეცხრამეტე საუკუნის ღვაწლს შევხედავთ, ვნახავთ, რომ რაც შეუძლებლად მიაჩნდათ ჩვენს მამა– პაპათა, დღეს შესაძლებელი გახდა. მანძილი, რომელიც აქამომდე იყო სხვადასხვა ქვეყნებს შორის, რკინიგზებმა, ტელეგრაფებმა და ტელეფონებმა თითქმის მოსპეს. დოსტაქრებმა და მკურნალებმა იქამდე მიაღწია, რომ ცოცხალი ადამიანის აგებულებაში  გამოუცნობი, დაუნახავი, გაუსწორებელი და შეუკეთებელია ღარა არის რა. დღეს ცოცხალი ადამიანის შიგნეულებას ისე ჰხედვენ, ისე ითვალისწინებენ, თითქოს გარეთგამოტანილი საგანიაო’’.

ახლა შევადაროთ რას ვამბობთ ჩვენ. რათქ მაუნდა, ჩვენი შემდგომი საუკუნეები  კიდევ მეტად შორს 


წავიდადღესსხვადასხვაქვეყნებშიმოგზაურობა  იმაზემეტადიოლიდამოსახერხებელიშეიქნა, ვიდრეაქამდეიყო. მეტიც, ზოგიერთიამასისემარტივადახერხებს, ვითომსოფლიდანთავისივერაიონისცენტრშიმიდიოდეს. ამასკიდევუფრომეტადშეუწყოხელიუვიზომოძრაობამ, მაგრამშემთხვევითარმითქვამსსიტყვა ,,ზოგიერთი’’. დიახ, ასეა, ამასმხოლოდზოგიერთებიახერხებენ, ზოგიერთებისთვის, კიციდანვარსკვლავისმოწყვეტასჰგავს. თავისუფალმადამოსახერხებელმამგზავრობამტურისტებსკიდევუფროგაუხსნახელ-ფეხი, ვინაღარჩამოდისდასაიდან. ესძალზემისასალმებელია, ბიუჯეტშითანხებიშედის, ჩამოდისუამრავიმომღერალიდამუსიკოსიტარდებაფესტივალი, ესეცშემოსავლისწყაროა, მაგრამესეცზოგიერთებისთვის. აბა, დავფიქრდეთ, რამდენირიგითიმოქალაქედაესწროამკონცერტსმიუხედავადდიდისურვილისა, რამდენმამათგანმაიხეირაიმშემოსავლით, რომელიცტურისტებისშემოსვლითშემოვიდაქვეყანაში. ყველარაიონიდასოფელიხომარმდებარეობსსაკურორტოზონებშიანდასათვალიერებლადმიმზიდველადგილებში?

ორიაზრიარარსებობსმედიცინაისეწავიდაწინ, რომმართლაცდაისეთიდაავადებებიაგანკურნებისქვემდებარე, ადრერომარაერთიიღუპებოდაამსენით, მაგრამმედიცინისხელმისაწვდომობისსაუბარმაუკვეყველადაღალა. მაშ, რაშიგვჭირდებაისმიღწევები, თუამასმხოლოდერთეულებიეზიარებიან?! დანარჩენებიმხოლოდმათიჯანმრთელობითდასილაღითვიყოთბედნიერები?

,,ადამიანიგამოკეთდააზრით, ფიქრით, გონებით, ქონებით, ზნეობით, ამდონემიქამდემიაღწია, რომსიზმრადაცარღირსებიათწინანდელსაუკუნეში, კაცობრიობისსიკეთემაიწია, ერთმანეთზემისევამ, წეწვა-გლეჯამ, ერთმანეთზემტრულადმისვლამპირშილაგამიამოსდო, საზოგადომსჯავრისშიშით. ყოველიადამიანირაწოდებითკიბისსაფეხურზეგინდიდგეს, მაინცადამიანია  დაადამიანიყველასთანთანასწორია, შესაწყნარებელიდაგულშემატკივარი’’

დიახ, დღესადამიანისგონებაისეგახსნილია, როგორცარასდროს, დღესყველაყველაფერშიკარგადერკვევადაძნელიავინმეტყუილითდააჯეროდაგამოკვებო, შეიძლებადღესგარკვეულწილადამისშესაძლებლობასპოულობენდაინტერესებულიადამიანებიანადამიანთაჯგუფები, მაგრამარაუმეცრებისადა  გაუნათლებლობისმიზეზით, არამედსხვადასხვანაირიგზებით.

დღეს, როგორცარასდროს, ისეთდონეზეაერთმანეთზემისვლა, შეურაცხყოფა, ლანძღვა, სიძულვილი, პირდაპირსაუბრისდროს, თუსოციალურქსელებშიდაშემაკავებელიბერკეტები  თითქმისარარსებობს, ძლიერნიამაქვეყნისანიყოველდროშიიყვნენდაიქნებიან, მაგრამდღევანდელივითთვალშისაცემიარასოდესყოფილა.

,,მეცხრამეტესაუკუნემთავისმხრივბევრიკეთილიშესძინაადამიანს, მაგრამსაკითხავიმაინც  ესარისდღესუფრობედნიერიათუარაკაცი, ამოდენასიკეთითგარემოცულ, ესეწარმატებულისმეცნიერებითგაძლიერებული, არამგონიადღესადამიანიღარიბიათუმდიდარი, უფროუკეთარისმოწყობილი, მეტადმოსახერხებელიამისთვისქვეყნიერებასთანგამოხმაურებადაურთიერთობა, უფროუკეთიცვამსდაიხურავს, ჭამსდასვამს, მაგრამბედნიერებაშორსარის, დღესღარიბსადამდიდარსშორისუფროდიდიზღვარიარის, ვიდრეარასდროს, აქარისსიმწვავეტკივილისა, რომელიცმეცხრამეტესაუკუნემუანდერძააწმომავალსაუკუნეს’’.

მართალია, დღესოცდამეერთესაუკუნეშიარსებობსშესაძლებლობა  ადამიანმაიქონიოსუფრომეტიურთიერთობაქვეყნიერებასთან, უკეთჩაცმა-დახურვის, ჭამა-სმისშესაძლებლობაცარსებობს,   არსებობსსაშუალებაგაიუმჯობესოსსაკუთარითუოჯახისწევრთაჯანმრთელობა, მაგრამადამიანთადიდიუმრავლესობაარათუბედნიერია, არამედპირიქით. რატომ? პასუხითავადვეიცით, ღარიბსადამდიდარსშორის  დღესარათუუფრომეტიგანსხვავებაა, არამედღარიბთაკლასისკიდევმეტიდაყოფისაუცილებლობაგახდასაჭირო, ვისთვისდარატომესეცთავადვემოგეხსენებათ. მაშინგასაგებიაადამიანებიროგორღაშეიძლებაიყვნენბედნიერნი. რადგვინდასიკეთე, შესაძლებლობებიმეცნიერებისმაღალიდონე, ცივილიზაციათუესყველაფერიმხოლოდზოგიერთისათვისიქნებახელმისაწვდომი. აი, ხომხედავთისევზოგიერთისთვის, დანარჩენებმარავქნათ?!

მოიწონეთ სტატია